Isang Gabi ng Kagalakan

Maglalabas lang ako ng saya. Astig. Astig tong gabing to. Naiwan ata ako ni Idol sa alapaap dahil hanggang ngayon, lutang pa din ako. Walang tatalo. 

Tinapos niya na ang concert matapos kantahin ang 16th song na "Huling El Bimbo". Nalungkot ako bigla. Akala ng lahat tapos na. Naki-isa ako sa pagsigaw ng "Ely! Ely! Ely!" kahit paos na paos na ko. 

Napabuntong-hininga na lang ako ng walang Ely Buendia na bumalik sa entablado pero napaiyak ako ng biglang nagsigawan ang mga liyon, ramdam mo ang saya ng mga ito. Bumalik si Idol sa entablado dala-dala ang brown na gitara. Syet na malagket! Kinanta niya ang dalawa sa pinakapaborito kong kanta ng Eraserheads. Napangiti ako kasabay ang pag-iyak. Ramdam mo ang pakiramdam ni Idol sa paraan ng pagkanta niya. Astig talaga. 

OA nga siguro na mapaiyak sa isang concert pero di ko na napigilan. Wala akong ibang masabi kundi, ASTIG TALAGA. Worth it ang P300.00. Ang malas ng mga taong hindi nakapunta at hindi ginustong pumunta. Wala silang matinog maidadahilan sa pagkakataong ito dahil sila ang talo. Hindi nila naranasan maging parte ng napakasayang pangyayari. Walang kang kupas Idol Ely Buendia! Mabuhay ka! Sa susunod sa pagkakataon, makakapagpa-autograph na po ako sa inyo! Pangako!

Isang napakagandang gabi para sa inyong lahat! Kita-kita sa alapaap! <3

Ang Pagbabalik

Break it to me gently if you have to say goodbye. Ang kantang kasalukuyang ipinapakinig sa radyo (seryoso to, no joke) habang pinipindot ko ang mga letra na nakatatak sa isang bagay na nakakonekta sa parisukat na kaharap mo ngayon. Hindi ko alam kung nagkataon lang o sadyang napapansin ko na ang awit na ito dahil sa nangyaring "bakasyon" sa loob ng tatlong araw.

Tatlong araw nagbakasyon ang aking diwa sa isang lugar na hindi ko malilimutan. Isang lugar na pamilyar na sa akin dahil pangalawang beses ko na ito natuluyan. Malamig. Maaliwalas. Tahimik. Payapa. Halatang pinag-gastusan. Halatang pinangangalagaan.

Tatlong araw na sinulit ang mga NAPAKAsarap na pagkain na luto ng mga napakabait na kusinero sa balat ng lupa (isang napakasarap na salamat po para sa inyo mga kuya! Apir po!) at kasabay nito ang sulit na sulit na  pag-gamit ko ng trono sa loob ng banyo. SULIT! (Sorry po sa mga naka-amoy. Pag pasensyahan niyo na ho, hindi ko na ho napigilan lumabas ang aking mga sama ng loob.)

Tatlong araw kong din narinig ang nakakagutom at maala-ice cream na tunog ng bell sa tuwing tambay taym at kainan taym (dalawa sa paborito kong taym na naganap sa bakasyong ito) na. Sa tuwing naririnig ko ito dati, nadidismaya ako kasi ibig sabihin gising taym na naman ngunit sa pagkakataong, may halong saya (dahil kainan na naman) at lungkot (dahil unti-unting ipinapadama nito na ilang oras na lang, uuwi na kami) ang aking naramdaman.

Tatlong araw ko din nakasama ang mga taong nagkaroon na ng espesyal na lugar sa aking puso (naks!) na alam ko, sigurado ako na hindi na ito mabubura. Ang nakakainis lang na katotohanan, huling beses na namin makakasama ang isa't-isa para sa isang bakasyon na tulad ng nangyari sa nakalipas na 48 oras ng aming mga buhay. Nakakalungkot. Maiiwan pa nila ako, ouch! </3 Pero okay lang yan.  Hindi naman ako nag-iisa, may iba ding maiiwan. Hohoho! >:D

Pero ang mas sulit sa lahat, nalinawan ako sa mga bagay na dati ay malabo.  Nagkaroon ako ng bagong kaalaman tungkol sa mga bagay-bagay na may kinalaman sa aking sarili at sa mga tao sa aking paligid. Kung ano ang mga dapat gawin at hindi dapat gawin pagdating sa buhay pag-ibig (ayiieee!) at ang pagkakataon na patawarin ang aking sarili para makapagpatawad ng mga taong may nagawang mali laban sa akin. Astig. Naging mas matakaw ako kesa sa dating "matakaw" na ako (isang bagay na hindi ko mawari kung tama ba o mali). Ngunit naging mas ok ako kesa sa "ok" na dating ako.

San Beda College Alabang kasama ang CAS-Campus Ministry, isa pong malaking APIR para sa matagumpay na Retreat para sa taong 2012. Ipina-realize niyo po sa ibang classmate ko na kaya po nilang tuparin ang kanilang natatagong pangarap, ang kumanta tulad ni Jacky Evancho at makipag-debate katulad nila idol Henry Lowe, Samantha Book (with an e) at James Farmer Jr. Pero higit po sa lahat, astig po kayo dahil na-stamp po sa akin ang mga bagay na nais ninyong tumatak. Pipilitin ko pong panatilihing malinaw ang stamp na ito sa aking isip at puso habang-buhay. Huwag ho kayong mag-alala, last ko na ho ito. Salamat po ulit ng super duper! Astig po kayo!

So paano ko nga ba tatapusin ang salaysay na ito? Hindi ko din alam. Siguro, gagayahin ko na lang iyong kanta ng Parokya ni Edgar na The Yes Yes Show. Kaya ganito na lang, bigla-biglang mawawala.

(kruu-kruu. kruu-kruu. kruu-kruu.)

P.S. Para sa aking mga mahal na blockmates, humihingi ako ng tawad sa mga nakuhaan ko ng picture habang kayo ay natutulog sa bus. Ang cute niyo kasi e. Muli, sorrryyy! <3

Ang Labo Mo!

Alam mo ba kung ano ang mali sa iyo?

Yun ay ang pagiging hindi mo totoo sa sarili mo.

Hindi naman sa nangingi-alam ako sa buhay mo, kaso sayang ka. Isa kang malaking kawalan sa mundong ito. Pinipilit mo kasing maging tulad ng mga taong gusto ng mga taong gusto mo. Ang labo diba? Parang ikaw. Malabo. Para kang isang telebisyon na hindi mapanooran ng maayos dahil walang cable na nakakabit sa iyo. Para kang isang bagay na malabo ang kuha sa likod ng kamera dahil hindi ito nakafocus sa iyo. Para kang kanta ni Rebecca Black na sa titulo palang e malabo na agad ang pasok, "Friday".

Magaling kang magpasikat ngunit hindi mo alam na mas magiging sikat ka kung magpapakatotoo ka. Magaling kang magmahal ng ibang tao sa paligid mo pero hindi mo kayang mahalin ang sarili mo. So, may pagkakaiba ka ba sa mga taong nakakita ng patay sa gitna ng kalsada ngunit walang magawa - o walang ginawa - at pinabayaan lang na nakahandusay ang patay para lalong ma-rape ng mga titig at tsismis na mga taong buhay pero wala namang buhay?

Siguro mas magiging ok kung malilinawan ka. Kung magpapakabit ka na din ng cable - kahit hindi sikat na cable network - basta lang maging malinaw ka at mapanooran din ng ibang tao na interesado sa kung ano ang totoong ikaw. O kaya magpapansin ka sa kamera sa paraang tama para maifocus naman sa iyo ang kuha at hindi ka na maging malabo pa. O kaya gumawa ka ng cover songng "Friday" pero sa pagkakataong ito, subukan mong baguhin ang ilang salita sa bawat linya ng kanta at bigyan mo ng emosyon ang bawat letra kapag ito'y aawitin mo na.

Subukan mo kaya? Tignan natin kung ano ang magiging pagkakaiba ng malabong ikaw sa malinaw na ikaw.

Sige. Bibigyan na kita ng Sneak Peek kung ano ang pwedeng mangyari: MATUTUTUHAN MO DIN MAHALIN ANG SARILI MO, SA WAKAS.

Subukan mo, wala namang mawawala e. Nakakahiya naman kasi sa iyo, baka ayaw mong tanggapin at manghinayang ka lang sa bandang huli. Kesa naman patuloy mong subaybayan ang sarili sa isang teleserye na sa bandang huli ay magiging tulad ka din ng ibang tao na walang maipagmamalaki sa mundong ito. Masasayang ka lang kung nagkataon.

Just a piece of advice, tol. Huwag kang takbo ng takbo kung wala ka namang humahabol sa iyo. Magmumukha ka lang tanga dahil nag-iimagine ka na may nakikipaghabulan sa iyo, e wala naman talaga. Sarili mo lang ang kalaban mo kaya itigil mo na ang kalokohan mo.

Bakit? Hindi ko din alam. Tanungin mo ang sarili mo. Baka siya alam niya ang sagot.