Break it to me gently if you have to say goodbye. Ang
kantang kasalukuyang ipinapakinig sa radyo (seryoso to, no joke) habang
pinipindot ko ang mga letra na nakatatak sa isang bagay na nakakonekta sa
parisukat na kaharap mo ngayon. Hindi ko alam kung nagkataon lang o sadyang
napapansin ko na ang awit na ito dahil sa nangyaring "bakasyon" sa
loob ng tatlong araw.
Tatlong araw nagbakasyon ang aking diwa sa isang lugar na
hindi ko malilimutan. Isang lugar na pamilyar na sa akin dahil pangalawang
beses ko na ito natuluyan. Malamig. Maaliwalas. Tahimik. Payapa. Halatang
pinag-gastusan. Halatang pinangangalagaan.
Tatlong araw na sinulit ang mga NAPAKAsarap na pagkain na
luto ng mga napakabait na kusinero sa balat ng lupa (isang napakasarap na
salamat po para sa inyo mga kuya! Apir po!) at kasabay nito ang sulit na sulit
na pag-gamit ko ng trono sa loob ng banyo. SULIT! (Sorry po sa mga
naka-amoy. Pag pasensyahan niyo na ho, hindi ko na ho napigilan lumabas ang
aking mga sama ng loob.)
Tatlong araw kong din narinig ang nakakagutom at maala-ice
cream na tunog ng bell sa tuwing tambay taym at kainan taym
(dalawa sa paborito kong taym na naganap sa bakasyong ito) na. Sa tuwing
naririnig ko ito dati, nadidismaya ako kasi ibig sabihin gising taym na naman
ngunit sa pagkakataong, may halong saya (dahil kainan na naman) at lungkot
(dahil unti-unting ipinapadama nito na ilang oras na lang, uuwi na kami) ang
aking naramdaman.
Tatlong araw ko din nakasama ang mga taong nagkaroon na
ng espesyal na lugar sa aking puso (naks!) na alam ko, sigurado ako na hindi na
ito mabubura. Ang nakakainis lang na katotohanan, huling beses na namin
makakasama ang isa't-isa para sa isang bakasyon na tulad ng nangyari sa
nakalipas na 48 oras ng aming mga buhay. Nakakalungkot. Maiiwan pa
nila ako, ouch! </3 Pero okay lang yan. Hindi naman ako nag-iisa,
may iba ding maiiwan. Hohoho! >:D
Pero ang mas sulit sa lahat, nalinawan ako sa mga bagay
na dati ay malabo. Nagkaroon ako ng bagong kaalaman tungkol sa mga
bagay-bagay na may kinalaman sa aking sarili at sa mga tao sa aking paligid.
Kung ano ang mga dapat gawin at hindi dapat gawin pagdating sa buhay pag-ibig
(ayiieee!) at ang pagkakataon na patawarin ang aking sarili para makapagpatawad
ng mga taong may nagawang mali laban sa akin. Astig. Naging mas matakaw ako
kesa sa dating "matakaw" na ako (isang bagay na hindi ko mawari kung
tama ba o mali). Ngunit naging mas ok ako kesa sa "ok" na
dating ako.
San Beda College Alabang kasama ang CAS-Campus Ministry,
isa pong malaking APIR para sa matagumpay na Retreat para sa taong 2012. Ipina-realize niyo
po sa ibang classmate ko na kaya po nilang tuparin ang kanilang
natatagong pangarap, ang kumanta tulad ni Jacky Evancho at
makipag-debate katulad nila idol Henry Lowe, Samantha Book (with an e) at
James Farmer Jr. Pero higit po sa lahat, astig po kayo dahil na-stamp po
sa akin ang mga bagay na nais ninyong tumatak. Pipilitin ko pong panatilihing
malinaw ang stamp na ito sa aking isip at puso habang-buhay.
Huwag ho kayong mag-alala, last ko na ho ito. Salamat po ulit ng super
duper! Astig po kayo!
So paano ko nga ba tatapusin ang salaysay na ito? Hindi
ko din alam. Siguro, gagayahin ko na lang iyong kanta ng Parokya ni Edgar
na The Yes Yes Show. Kaya ganito na lang, bigla-biglang mawawala.
(kruu-kruu. kruu-kruu. kruu-kruu.)
P.S. Para sa aking mga mahal na blockmates,
humihingi ako ng tawad sa mga nakuhaan ko ng picture habang kayo ay
natutulog sa bus. Ang cute niyo kasi e. Muli, sorrryyy! <3